W stronę tego, co znane i nieznane.

Zdjęcia powstawały podczas jazdy – niemal wszystkie zostały wykonane bez wysiadania z samochodu. Ten sposób pracy narzucił określoną perspektywę: fragmentaryczną, chwilową, zależną od ruchu i światła. Fotografowałam to, co przyciągało mój wzrok w danym momencie – czasem był to samotny słup przy drodze, czasem światło padające na fragment krajobrazu, czasem rozpadający się dom.  

Interesowały mnie nie tyle oczywiste widoki czy pocztówkowe obrazy miejsc, ile drobne, niepozorne elementy przestrzeni, które nagle zatrzymują uwagę i uruchamiają emocje. To osobisty zapis spotkania z przestrzenią, która jest jednocześnie bliska i nie do końca poznana.

Wszystkie fotografie pozostają w swojej pierwotnej formie – bez postprodukcji. Są zapisem chwili i sposobu, w jaki widziałam te miejsca w momencie ich odkrywania.

Prezentowany wybór fotografii pochodzi z mojego projektu dyplomowego zrealizowanego w Akademii Fotografii.